kvar er tida når ein ventar mest

tida sto med korslagte armar

held trådendane tett inntil brystet

ein dag tok ho fram bordveven

no har ho alt stripete belte i tolmod

innsida av november

kva veit dei flate krypa under steinen om overlydsfly

kva finn eg ut om døden
anna enn hendingar frå livet

som kravlar fram og tilbake gjennom dei setningane

eg har berga i hus

regi for små vibrasjonar

inne i sundagen

på sofaen

vippar ho med foten

ventar på at han skal strekke seg etter avisa

ho har lagt slik

at overarma hans rører kinnet og pannehåret

og vibrasjonen skal reise bakover i tida

til heimekinoen og filmen skal starte på nytt

lauv

varmen frå ti milliardar handflater
er ikkje nok
lauvet fell
når det fell

å himle på kafeen

det finst snarvegar mellom univers

sa dei på kunnskapskanalen og viste

ein fargerik tunnel ei handsbreidd unna

som når du kjem inn på kafeen og blikka

tek kortaste vegen

knyter elektriske sløyfer mellom oss

og vi stig

boblande

dultar hovuda i regnbogen som luktar vin

dei magnetiske polane strammar tida

og regninga er ein meteor

på kollisjonskurs med atmosfæren

når vi går er det med motvillige rykk

som lokomotiva på Røros vinterstid

http://debatt.dagbladet.no/diktkammeret/debatt/read_post.html?board_id=1&post_id=722289&thread_id=722350

ekteskrap

ho lever papirtraust

lagar middag til ein og ein

om dei kjem til same staden etter dette

er det ikkje han ho vil snakke mest med

å vente er ein vane

som å puste

har gløymd kva det skal hjelpe for